januari 2012

AKKE HEART IT KNALLEN 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Mei âld en nij ha ‘k it wer flink te stellen hân mei Durk. Eins is it elk jier wer itselde lietsje. Dagen fantefoaren is er al drok oan it pielen mei fjoerwurkbommen en molkbussen. Ik hâld alle kearen myn hert fêst. Dizze âldjiersdei ek wer. Al moarns betiid hearde ik it knallen. O, tocht ik, hy is mei de oare mannen op it keatslân oan it karbidsjitten. Dat is de lêste jierren suver al wat in Riester tradysje oan it wurden. No ja, tocht ik, lit him mar gewurde. Dêr op it keatslân kin er net folle skea oanrjochtsje. 

Mar de knallen wiene wol lûder as oars. It dreunde der oer, hjir by my yn de toer. Wat sis ik, de hiele toer stie bytiden te skodzjen. Myn boppebuorman, De Haan, waard der seesiik fan. It naaide der út. Neffens my rûnen se yn De Bilt al nei har ynstruminten. Op in gegeven momint tocht ik, dit is oars as oars. Dy knallen komme net fan it keatslân. Se komme fan tichterby. Ik mei wol ris op ûndersyk út. Sa geseid, sa gedaan. En jim riede noait wat ik oantrof. Under yn ‘e toer, dêr fûn ik menear. Oan it karbidsjitten. Mei in kratsje bier derby. Deagemoedereard wie er dêr oan it knallen. Mei in pear grutte earkleppen op. Wat is dit foar fertoaning, sei ‘k. No, it die bliken, de oare knallers woene Durk der net by ha, omdat er it altyd fierstente mâl docht. Dat doe wie er mar foar himsels begûn. En omdat de gemeente him gjin fergunning jaan woe, hie er betocht om it mar stikem yn ‘e toer te dwaan. Hoe krijst it yn ‘e harsens, sei ik. Tsjongejonge, wat in ferstân. Do hoechst net mei te dwaan oan de Nationale IQ-test, want do hast net iens in IQ. Ik bin bang dat ik him mei myn kommentaar lilk makke ha, want hy griep my by de fodden en kwakte my sa mei de kont op ‘e molkbus, wylst er it fjoer der by hâldde. Myn achterwurk rekke alhiel ferbaarnd en ik ha fjirtjin dagen net sitte kinnen. En de toer stiet no in bytsje skeef. Moat jim mar ris goed sjen, as jim hjir lâns fytse. 

Durks Akke.

AKKE EN IT MELDPUNT 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Yn it nijs giet it de lêste tiid hieltyd oer dy Geart Wylders fan de PVV. Geart Wylders fan de PVV hat in hekel oan in soad minsken. Geart Wylders fan de PVV hat it foaral net stean op Poalen. Hy fynt it foaral hiel ferfelend dat se Poalsk binne. Dat is ek net bêst, fansels. Ik moat der sels bygelyks ek net oan tinke dat ik Poalsk wie. It skynt dat Poalske minsken in soad oerlêst jouwe. Dat hat Geart dus ûntdutsen. Gelokkich mar foar ús, want oars wiene we der miskien wol noait achter kommen. Wy binne net allegear sa’n grut ljocht as Geart. Mar dy Geart dus, dy hat in meldpunt ynsteld op ynternet, wêr ’t je lestige Poalen oanmelde kinne. Feitlik mei ik net sa oer Geart, ik fyn it mar wat in ropper en in razer en dat past fansels hielendal net by my, mar dit fyn ik in stiengoed idee. Dit fertsjinnet neifolging. Sa ergerje ik my al jierren oan in protte Riesters. Der binne guon by, dy jouwe my toch in partij oerlêst, dat wolle je net witte. Oant no ta koe ik dêr nergens mei hinne en de oerheid die der ek neat oan. Dêrom stel ik in meldpunt yn foar lestige Riesters. Op www.meldhieruwlastigeriedsters.nl kinne se mei namme en tanamme oanjûn wurde. Meldingen kinne onanym dien wurde, want dat heart derby. Rydt ien fan jim tenei te hurd troch de buorren? Deselde jûns stean jim op de site. Lit jim de hûn op’e stoepe skite? Itemditem. De kontener te gau by de dyk? Ik soe my wol twa kear betinke. De hiele boel byinoar raze as je in bal boppeslaan by it ledekeatsen? Jo namme wurdt noteard. De hage foarhûs net knipt? Oan de skandpeal. Ik ha Durk as earste oanmeld, dat snap jim wol, tink. Dy stiet al jierren op nûmer ien yn myn oerlêst-top-tsien. It is in goeie saak dat hjir no einlings ris wat oan dien wurdt, want it rint de spuigatten út. Ik fiel my gewoan net mear feilich yn myn eigen doarp. It moat net gekker wurde. 

Durks Akke

AKKE MOAT BESUNIGJE 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Yn ús houlik bin ik dejinge dy’t oer de sinten giet. Dat kin ek net oars, want Durk is der net los mei fertroud. Utjaan kin er as de bêste, mar jild ynbringe, ho mar. Op sa ’n manier komt it yn krisistiid fansels net goed. Foaral by ús net, want ús ynkomsten binne altyd al minimaal. 

Dêrom meitsje ik elk jier in begrutting, sadat wy witte wat wy útjaan kinne. Ek dit jier ha ik dat wer dien. En wat blykte: wy hawwe in tekoart op de begrutting. As wy net yngripe sitte wy mei in begruttingstekoart fan 95,5 %. Yn myn nijste raming kom ik sels út op 95,6 %. Dat is in probleem, want wy kinnne de kapitaalmerk net mear oer op. Us kredytweardichheid is noch in pear stappen leger as Grikelân. 

As ik en Durk foar in bank stean, wit se net hoe hurd se de doar op slot goaie moatte. En de lúksafleks ticht. Dêrom ha ik Durk by my roppen foar krisisberie. Wy ha ús in wike lang opsluten yn de toer om te praten oer besunigings. Feitlik wie it oerlech geheim, mar der is al ien en oar fan útkaam, want ik ha lekt. Per ûngelok. Net dat ik ynkontinent bin, mar ik kaam Oane Tiete tsjin yn ‘e buorren en wylst wy even in praatsje makken, floepte ik it der sa út. 

Us grutste besuniging is dat Durk de drank en de sjek stean litte moat. Hjir ha ‘k hurd foar ûnderhannelje moatten en ik ha sels drige dat ik opstappe soe, foardat er om lyk gie. Sels ha ‘k ek ynleverje moatten. De Spartamet giet fuort. Dat begruttet my ta de teannen út, want ik ha der hiel wat mei beleefd, mar ik skeelt moai yn de bezine en de fersekering. Fierder sille wy besjen of wy ek ferhúzje kinne fan de toer nei de âld skoalle. De hier is hjir stoef en anti-kraak wenje is fêst goedkeaper. 

Ek sille wy tenei net mear oan kollektes jaan. Ynstee dêrfan moatte alle kollektanten, dy by ús oan ‘e doar komme, in pear euro ôfstean. Mei de merke dogge wy allinne noch mei oan de dingen dy gratis binne en yn ‘e tinte komme wy inkeld noch as jim ús in rûntsje jouwe. It âld papier hâlde wy tenei sels en donaasjes sizze wy hjirby op. At ik it goed berekkene ha moat dan yn it jier 2040 ús skuld werom brocht wêze nei nul. 

At wy dat dan sels ek noch meimeitsje sille, freegje ik my ôf. 

Durks Akke.

Gersmoanne 2012 AKKE IS NOCH LINICH 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

No’t it jild al mar krapper wurdt en de befolking krimpt, freegje ik my wolris ôf hoe Rie der oer in jier as tsien bylizze sil. Wurdt it in doarp sûnder ien inkelde foarsjenning? Hoe fierder wy yn de tiid komme, hoe mear de klok hjir weromdraaid wurdt, liket it wol. Noch even en wy binne wer werom yn de midsieuwen. Dat is foaral foar my net te hoopjen, want in frou dy’t doedestiids de bek iepenskuorde, waard al gau as heks besjoen. Aansens wolle jim my ek noch opbaarne. 

Soene de huzen hjir noch in sint wurdich wêze? Sa fier by alles wei. En dat mei dy hege bezinekosten. In hûs is hjir no al hast net mear te ferkeapjen. Mar, sa’t de bekende filosoof al sei, yder nadeel heb se foordeel. Want as de Riesters troch de need twongen wat honkfêster binne en net nei in pear jier al wer ferhúzje, jout dat ek de kâns om it mei inoar gesellich te meitsjen. 

Krekt as froeger, doe ’t de minsken ek net alle kanten opfleane koene. En dan binne der dus just wer foarsjennings noadich, lykas it doarpshûs en de gymnastykseal. Dus moatte wy no even oppasse dat wy se net kwytreitsje. Want as se ienkear fuort binne, krije wy se net wer werom. As it oan de gemeente leit, dan bliuwt der mar ien fan beiden oer, want dat is fansels folle goedkeaper. Mar dat wolle wy net. 

Dêrom stel ik foar dat wy allegearre as it spoar lid wurde fan de gymnastykferiening. Dan kin juf Maaike mar oan de bak. Ik en Durk ha ús al opjûn, want wy binne best noch wol linich. In fûgelnestje meitsje, ha wy gjin muoite mei. Op sa’n manier is de gymnastykseal alle jûnen beset. As der dan tagelyk wat oars is, moat dat wol yn it doarpshûs, jo kinne net tagelyk fergaderje, wylst der ien in salto oer de tafel makket, dus moat dat ek bliuwe. 

Boppedat is in bytsje lichemsbeweging in goeie saak nei al dat stil sitten achter de kompjoeter. Dat der net ien mear yn it bestjoer wol, is net slim. In bestjoer is âlderwets. Alles kin wol regele wurde mei twitterjen. Ik kin it witte, want sels twitterje ik al fjirtich jier mei Durk. 

Durks Akke

AKKE EN IT FYTSPAAD 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Oant no ta is de gemeente M. der by my altyd genedich ôf kaam (om privacy-redenen skriuw ik de namme fan dizze gemeente net folút). Oant no ta, sis ik. Want wat se no fertoane, dat raast oan ‘e protters. 

It sit sa. Der moat even in fytspaad oanlein wurde fan it Hoekhúske nei Berltsum. Fluitsje fan in sint. De berm is breed genôch en it foarbyld leit wol oan de oare kant fan Rie, dus dêr kinne se de keunst wol ôfsjen. Twa lytse brechjes oer de Ald Mear en de Bosgoarre, it is de muoite net. Neat yngewikkelds oan, soe in normaal mins tinke. It kostet foar gemeentlike begrippen ek mar in greau. Rûchwei trije ton. Sokke bedrachjes komt de wethâlder fan finânsjes net iens foar oerein. 

Trije ton is ûngefear in ton per minskelibben, ha ‘k útrekkene. It gean der nammentlik fan út dat, as it fytspaad der net komt, der de kommende jierren noch wol in man as trije deariden wurde. Dus, je soene sizze, in goede ynfestearring. Mar nee. Dêrom foel ik ek fan ferbazing fan myn nêst doe ’t ik yn ‘e krante lies dat de gemeente M. yn Berltsum foar grou fiif ton in keunstgêrsfjild oanlizze sil. Hoe ha se dat yn Berltsum foarinoar krige? Ik ha hielendal neat tsjin op ‘e Berltsumer hûntsjes en ik gun se it bêste, mar ik snap it net. 

Miskien hat de gemeente mear mei keunstgêrs as mei beton. Ik stel dan ek foar dat de aksjegroep syn doel in lyts bytsje bystelt: se moatte aksje fiere foar in keunstgêrsfjild fan trije meter breed tusken Rie en Berltsum. It is wol wat djoerder, mar as se dit plan yn Menaam hearre, dan binne se fêst net mear te hâlden. En leit it der noch foar de winter. Om op te rinnen en te fytsen is keunstgêrs ek noch nofliker en feiliger as beton, sa hat Feilich Ferkear ûndersocht. It kin wol ris de nije trend wurde. 

It past hielendal by dizze tiid om sa grien mooglik te dwaan. Folle milieubewuster kinne je as gemeente net wêze. Sa wurde se ek noch trendsetter: de grienste gemeente fan Nederlân. Hokker boargemaster wol dat no net op syn fisitekaartsje ha te stean. Sa kin it foar elkenien noch wolris goed útpakke. Ik gun de gemeente M. de primeur. Salang as it nije paad mar it Akke de Ka paad komt te hiten. 

Durks Akke

AKKE EN RIE 2018 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Wat hie Rie de saakjes wer foarinoar, net, lêsten mei de kuier-alvestêdetocht. De flagen út, drinken foar de dielnimmers en it korps der al ier en betiid bij. Dat waard wol op priis steld, begriep ik út in ynstjoerd stik yn ‘e Ljouwerter Krante. Dêr koe Ljouwert in puntsje oan sûge, sei de briefskriuwer. Want dêr wie neat te beleven. En dan wolle se ek noch Kulterele Haadstêd wurde, dames en hearen. Us beppe soe wol sizze, it is in flage op in strontpream. 

Miljoenen wurde der by op setten. Genôch om in fytspaad fan Rie hielendal nei Ljouwert oan te lizzen. En noch ien wer werom. Spitigernôch binne se kânsleas. Dat jild hiene se harren besparje kinnen, as se har ljocht by my opstutsen hiene. Dan hie ik se gau út ‘e dream holpen. 

Want der is fansels mar ien kandidaat foar Kulterele Haadstêd 2018 en dat is Rie. Gean mar nei. Wêr fine jo safolle kultuer per fjouwerkante meter en per fjouwerkante ynwenner as hjir. Ik neam allinne mar even de LB-band, ús korps. It is dat se sa beskieden binne, mar oars hiene se al lang op ‘e Prinsegrêft foar de keninginne spile. Want dêr binne se goed genôch foar. 

Of nim Willem van Haren, ús toanielklub. Bestean al hûndertfyftich jier en witte noch elk jier mei wat nijs te kommen. Flak ús jeugd ek net út. De skoalmusical wie wer in hichtepunt. En wat te tinken fan ús Midsimmerjûn-festival. It is it Oerol fan de fêste wâl. Se klagen op Skylge al oer minder besikers. Gjin wûnder, want dy wiene hjir. Dan ha wy hjir ek noch ieuwenâlde folkskultuer. Yn ‘e grutte stêd al lang útstoarn, mar hjir noch libjend as in hart. 

Ik bedoel de Riester merke-kultuer. It skynt dat der dit jier sels in professor út Japan komt om dit ferskynsel te bestudearjen. In kollega fan him hat it okkerjiers ek al ris besocht, mar dy wie nei oardel dei al sa dronken, dat syn útkomsten ûnbetrouber binne. Der is gjin húshâlding yn Rie, dy net op de iene of oare wize by de kultuer belutsen is. 

Hellet Ljouwert dat gemiddelde ek? Yn ‘e fierste fierte net. Neat Leeuwarden 2018. It wurdt Rie 2018. Eigenlik hoege wy it net iens mear te wurden. Wy binne it al. 

Durks Akke.

AKKE OP TOPSNELHEID 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Fan’t simmer ha ik in nije elektryske fyts kocht, fan Gerco. Doe ’t ik der in kear mei út Frjentsjer kaam, doe hinge der ynienen in boerd by Deelstra oan de lantearnepeal. Wylst ik der oan kaam, ljochte it op. Yn grutte sifers ferskynde der “25”. Dat kloppet net, tocht ik, Ruerd en Akke binne al folle langer troud. Wilens fersprongen de sifers nei 26. Blinder, tocht ik, de tiid giet hurd. Mar doe ’t ik thús kaam, helle Durk my út ‘e dream. 

It wie in mitraxboerd, dat de snelheid fan it passearjende ferkear oanjoech. As ôfskrikmiddel. Ik sei, watte? Ride ik mar 25? Dat stelt ek neat foar. En ik miende noch wol dat it sa ’n goede fyts wie. Wat is no in gonkje fan 25? Dat ik nei Gerco. Ik sei tsjin Gerco, no moatst ris goed lústerje, jongkeardel. Alles moat hjoeddedei sneller. Wy âlde wiven ek. Op ‘e snelwei meie wy no al 130. Dan kin ik net mear mei 25 by de dyk del, dat snapst wol. 

Ik skamje my deroer. Ik wol mear power. Dat Gerco montearre my in pear ekstra akku’s op ‘e pakjedrager. Dat gie al better, it mitraxboerd sloech no út nei 45. Mar it gie my noch net hurd genôch. Ik sei tsjin Durk, hoe heech kin dat ding oanjaan? Neffens Durk 99. Ok, sei ik, dan wol ik sa hurd. 

Ik wol yn it Guinness rekord boek. Helaas wiene foar sa ’n snelheid gjin akku’s te krijen, dat Gerco koe my net fierder helpe. Aldergeloks hie Durk in goed idee. Hy hie fan âld en nij noch in karbidkanon oer, makke fan in âld jarretank. Dat dat brochten wy yn stelling op ‘e dyk by Rommert-en-dy foarhûs en ik op myn fyts derfoar. Ik sei “ja”, doe hâldde Durk syn oanstekker by it kanon. 

Mei in geweldige knal skeat ik fuort. It boerd koe de tel amper byhâlde: 70, 80, 90 en doe 99. Dat ha ‘k noch sjoen, fierder wit ik neat mear. It waard my swart foar de eagen. Durk sei omdat de skelk my foar de holle waaide, mar sels tink ik dat ik troch de gelûdsbarrière gien bin. Dus it rekord is binnen. It boerd hat it net oerlibbe. De reek kaam der út, ik tink troch oerbelesting. Dêrom hat it der dus mar sa koart hinge. 

Durks Akke.

AKKE EN DE ANSCHLUSS 

Ich bin Akke die Krie und wir wohnen hinter das dritte Glocksloch von der Turm, ich und meinen man Dirch. 

Foardat jim tinke, wat ha ‘k no wer oan de fyts hingjen: ik bin fêst oan it oefenjen. Us skuldeposysje is wer ris dramatysk. Wy stopje it iene gat mei it oare. De rinte dy de Griken optheden betelje, dêr soene ik en Durk de hannen foar tichtknipe. Wy binne al moannen yn ’t achter mei de hier. As it net gau ferbettert, wurde ik en Durk aansens út ‘e toer setten. Stean wy op strjitte mei de winter foar de doar. 

No ja, foar de doar, dy ha wy dus straks net mear. It slagget my sa stadichoan net mear om noch ergens jild te lienen. Dêrom sjoch ik al in tiidsje mei in skean each nei Dútslân. De Dútsers kinne mar omraak liene. Watte, de jildsjitters stean yn de rige. En se hoege amper rinte te beteljen. Bytiden krije se sels jild ta. Dat wol ik ek. 

Dêrom wol ik my ynliivje litte by Dútslân. Mei toer en al. En Dirch. As jim wolle, meie jim ek meidwaan. Wurdt hiel Rie in stikje Dútslân. Foar de Dútsers makket it net folle út. Dy sjogge net op in doarpke Ried mear of minder, dat ha wy mei de Rieden-reunys wol sjoen. Wy binne foar harren net Ried bei Kerzers, mar Ried bei Buhr. 

Foar de echtheid moatte wy dan fansels wol Dútsk prate, fandêr dat ich und Dirch gerade oan it oefenjen binne. En ik moat sizze, it foldocht my wakker schön. It giet hast ohne erch. No wie ik ek hast wolris útsjoen op dat Frysk. Dat praat ik myn hiele libben al. Ik wol ek wol ris wat oars. Boppedat, hoefier komme jo no mei dat Frysk. Je kinne der net iens in brân mei melde. Der binne folle mear minsken dy Dútsk ferstean. 

Om te begjinnen alle Dútsers. En ik en Durk, dus. It hat gjin inkelde sin om eigenwiis te wêzen, dêr sjitte je neat mei op. Sjoch mar nei dy Griken. As dy har ek by Dútslân oansluten hiene, soene se no skuldefrij west ha. Dat ik kin straks jild liene by de rûs. Jim wurde by dizze útnoege om yn te skriuwen. Wa’t jild tabetellet kriget foarrang. En jim hoege nergens oer yn te sitten. Wy Dútsers stean der om bekend dat wy ús ferplichtings neikomme. Also, das haben wir jetzt am Fahrrad hangen. 

Dirchs Akke

AKKE WURDT DUORSUM 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Ik wit net hoe’t it mei jim is, mar ik en Durk betelje ús sa stadichoan skeel oan gas en ljocht. Ik doar de thermostaat hast net mear omheech te setten en jûns wachtsje ik sa lang mooglik, foardat ik in lamp oan doch. In soad minsken nimme tsjinwurdich in houtkachel, mar dat kin hjir net fanwegen it brângefaar. Dochs wolle wy ek graach oan de alternative enerzjy. Net dat it miljeu my no safolle skele kin, mar as it my jild kostet, wurdt it in oar ferhaal. 

Dêrom hie ik betocht, wy moatte sinnepanelen op ‘e toer ha. Wy ha hjir rûnom sinne. Sinnepanelen binne optheden folop yn ‘e moade. Arjen en Alie ha se ek krekt op it dak krige en by moai waar giselt de meter achterút. Mar ja, dat mei net fan de Welstand, want de toer is in monumint. Doe tocht ik oan wynenerzjy. It moat technysk mooglik wêze om op it plak fan ‘e hoanne in stel molewjukken te montearen, mei in spanwiidte fan pakwei sa’n fiifentweintich meter. Helaas koe dit plan ek net trochgean, want sa gau as myn buorlju der achter kamen, begûnen se te protestearen. 

Binnen de koartste kearen hiene se de aksjegroep Laat De Haan Maar Zitten oprjochte en koe ik it wol shake. Mar no ha ‘k it gouden idee. En wy slaan der ek noch twa miggen yn ien klap mei. Ik kaam der op doe ’t ik tinke moast oan al dy minsken yn dy sportskoallen, dy hurddrave op fan dy loopbannen. En doe ’t ik my wer ris dea siet te ergerjen oan al dy auto’s dy mei in needgong troch it doarp ride. De lêste tiid ride se neffens my wer hieltyd hurder. 

Myn plan is dus dat de dyk troch de buorren omboud wurdt ta in grutte loopbân, koppele oan in grutte dynamo. Komt in auto der mei in rotfeart op telâne, dan giet de bân likehurd achterút rinnen. Aksje is reaksje, menear Einstein. De feart is der fuort út. Blinder, tinkt sa’n autorider, ik moat mar wat ekstra gas jaan, oars kom ik net foarút. En sa begjint de dynamo noch hurder te draaien. 

Ik ha kalkulearre dat der gau genôch stroom opwekt wurdt om it hiele doarp te foarsjen. Gratis en foar neat. Aansens is Rie it earste duorsume doarp fan Fryslân. 

En it ferkearsfeilichste. 

Durks Akke.

DURK WURDT ZZP-er 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Ik bin de lêste tiid wer hielendal oanklaud mei Durk. Hy docht de hiele dei gjin klap en ik ha in protte oerlêst fan him. Dat ik tocht, hy moat mar wer ris ergens in baantsje sjen te krijen. Dan ha wy ek noch wat ekstra ynkomsten, dus snijt it mes oan twa kanten. Spitich genôch sit gjin inkelde baas op him te wachtsjen. 

Nergens binne fakatueres en alhielendal net foar Durk. De measte bazen binne sa stadichoan trouwens ek fallyt, troch de krisis. Dat ik tocht, dan moat er mar zzp-er wurde. Dat is optheden hielendal yn de moade. It tilt hjir yn Rie op fan de zzp-ers. Dat ien mear of minder makket net út. It hat allinne mar foardielen. At je eigen baas binne, dan kinne jo alle ynkomsten foar josels hâlde. Jo barre de folle mep. En der wurdt net frege nei diploma ‘s. Dat komt moai út, want Durk hat allinne mar in fiterdiploma. 

Op it stuit bin ik dwaande in bedriuwsfolder foar Durk te meitsjen, want jo moatte josels wol ferkeapje, natuerlik. Durks Multiservice, sa komt syn ûndernimming te hiten. In foarpriuwke fan de tekst: “At it no giet om in dakkapel, in nije badkeamer, túnoanlis, riolearring of bestrating, Durk hat oeral likefolle ferstân fan. Jo hoege net foar elk putsje in oar yn te hieren, foar Durk is ’t gjin wurk.” It moat al rymje fansels. “Durk rekkent gjin BTW, allinne BB.” 

Hy nimt alles swart oan, want hy hat fan natuere dy kleur al. Per klus rekkent er in taslach fan ien flesse Bearenburch, dat is alles. In probleem is noch wol even it buske. Elke echte zzp-er hat fansels in buske noadich, al wie it allinne mar om goed hurd troch de buorren hinne en wer te skeuren. Dêr ha wy lykwols gjin jild foar. Dat wy binne no de Spartamet oan it ombouwen ta bakfyts. 

Straks komme de âlde tiden wer ta libben, want ik wit noch noch wol dat baas Klaas froeger ek mei de bakfyts nei syn klanten gie. Dus, doarpsgenoaten, as jim meikoarten in putsje ha, dan kinne jim it melde by de toer. Dan komt it geheid foar de hearen. En tenei ekstra goed útsjen by it oerstekken, seker as jim de rekken noch net betelle ha. 

Dat soe ek sneu wêze, krekt in nije keuken en dan jo ein fine troch in idioat op in bakfyts. 

Durks Akke.