januari 2022

AKKE HAT GOEIE FOARNIMMENS 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Dit binne myn goeie foarnimmens foar 2022: 

No einliks ris in kear ôfweve mei dy frekte koroana. Ik wol it der net mear oer hawwe. 

De hiele dei oan de kant stean te klappen en te wuiven by de Alvestêdetocht. As dy net komt, dan hâld ik myn eigen tocht. At André van Duijn en Maarten van der Weijden it kinne, dan ik ek. Boatsjefarre en swimme is myn ding net, ik doch it fleanend. En ik ferwachtsje dat Anneke ek my mei in pantsje snert stiet op te wachtsjen. 

Mear reuring bringe yn de Rede. Desnoads lit ik my alle wiken boosterje, at ik mar wer yn it doarpshûs telâne kin wannear ’t ik wol. Ik mis myn wyklikse potsje kloatsjitten. O, pardon, ik bedoel jeu de boules. 

Mysels en Durk einliks ris in kear foarstelle yn ‘e Kattebel, neidat wy by it foarstellen fan de bewenners fan it Tsjerkepaad sa skandalich oerslein binne. Of net troch de sensuer kommen binne. 

De iepeningshanneling ferrjochtsje fan it nije simmerdoarpshûs op it keatslân. Wêrom ik? Dat kin ik as Riester koryfee helte better as de earste de bêste wethâlder út de stêd. Eigen pommeranten earst! 

De earste peal slaan fan it útwreidingsplan Suderom 2. Net stinne, mar mitselje! 

Fjouwer dagen dronken wêze mei de merke, om twa jierren heal wurk yn te heljen. At jim my kwyt binne, lis ik achter de tinte. 

Tenei net mear sa de baas spylje oer Durk. It jout my dochs neat. Hy giet gewoan straal syn eigen gong. Boppedat kin ik him der better net mear ta oansette om dingen tsjin syn sin foar my te dwaan, want dat wurdt hjoeddedei gau ferkeard útlein. 

Net altyd mear sa seure yn de Kattebel. 

Durks Akke

AKKE FYNT IT LEUK EN AARDICH 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

It is net te hoopjen foar jim, mar dit soe samar ris myn lêste stikje op dit plak wêze kinne. En dat leit net oan my, mar oan de redaksje fan de Kattebel. Se driigje my nammentlik op non-aktyf te stellen. Ik gean te faak de grins oer, ha se my witte litten. Ik sei, dat kloppet net, ik ha al jierren net mear yn it bûtenlân west. Mar dochs is it sa. Ik ha de grins net opsocht, mar de grinzen sykje tsjinwurdich dy op. Der hat in klokkelieder by de redaksje west, sizze se. Ik sei, dat is raar, klokkelieders komme ornaris by my, hjir yn de tsjerketoer. Wa ’t it is, wolle se net sizze, foar syn eigen feilichheid moat er onanym bliuwe. 

Mar hy hat al jierren bot te lijen fan myn ferbale agresje, sizze se. Hy fynt myn gedrach tsjin him ‘ongewenst’ en ‘grensoverschrijdend’. Ik soe misbrûk meitsje fan myn machtsposysje. Traumatyske gedachten oer it slavernijferline wurde by him troch my nei boppen brocht. Ik ha gjin idee oer wa dit giet. Ik bin my fan gjin kwea bewust. Okee, ik mei graach sizze wêr it op stiet, mar dat is meastentiids gewoan nedich. Dizze persoan lykwols hat hjir al jierren fan te lijen en no’t de iene nei de oare pommerant oan de skandpeal nagele wurdt, hat er it oandoart om der mei nei de doarpskrante te stappen. 

De redaksje is bang dat de reputaasje fan de Kattebel oantaast wurdt as myn namme der oan ferbûn bliuwt en se wolle harren it leafste fan my distansearje. It skynt dat in oantal, wat mear polityk korrekte Riesters al drige hat it abonnemint op te sizzen, út solidariteit mei it slachtoffer. 

Nou moe. Ik mei wol bliuwe, mar dan mei ik tenei net mear dingen skriuwe dy’t kwetsend wêze kinne foar oaren. Noch better soe it wêze as ik nea wer wat negatyfs sis, want as der ek mar ien fan de lêzers wat achter siket, dan soe ik al oer de skreef gean. Dat no sil ik alles tenei allinnich noch mar leuk en aardich fine. De hûn skite litte op it trottoir? Leuk en aardich. Mei tachtich yn it oere troch de buorren skeure? Leuk en aardich. De merke op losse skroeven troch in nije fariant? Wat leuk. 

No noch besykje om Durk ek leuk en aardich te finen, dy frekte fint. 

Durks Akke

AKKE BESTJOERT (NET) 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Doarpsbelang Rie en ek de omstreken ha in probleem, sa lies ik lêsten op in bryfke dat yn de bus lei. Der is gjin oanwaaks mear fan nije bestjoersleden, wêrtroch se miskien op de non-aktyf stand oerskeakelje moatte. It wurdt hurd minder mei de wrâld. 

Pyt Paulusma is der net mear, dat no kinne wy hielendal wol ferjitte dat wy ea noch winter krije. 

Benzine is net mear te beteljen, sinneblomoalje is net mear te krijen en no binne de bestjoersleden dus ek al op. 

Ik ha heard dat de begraffenisferiening himsels ek al opheft fanwege gebrek oan bestjoersleden. Soe Poetin hjir ek achter sitte? Wol er Rie ûnbestjoerber meitsje, sadat er it deste makliker ynnimme kin? Of leit it oan de Riesters sels? Dat hat mear kâns neffens my. 

Miskien tinke jim dat der neat mear oan it doarp te ferbetterjen falt. Dat Rie klear is. Dan ha je gjin Doarpsbelang mear nedich, wier. Of hat it der mear mei te krijen dat minsken hjoeddedei net mear yn in bestjoer sitte wolle. Bygelyks omt se it net oan tiid ha. Omt se it te drok ha mei har eigen dingen. 

Yn dat gefal ha ik in tip foar de noch sittende bestjoerders: jim moatte de feriening omdope. De namme Doarpsbelang Ried e.o kinne jim better ditche. Neam it tenei de feriening Eigenbelang en Omstreken. Dêr wolle minsken altyd foar yn aksje komme. Dan is sa ’n beweechtún binnen de koartste kearen net mear de woestenij dy it no al tiden is. It ferget wol in wat oare oanpak, it oarspronkelike plan kin wol oerboard. Yn pleats dêrfan stel ik foar om fiifhûndert stekpeallen en in kilometer gaas oanrukke te litten, sadat eltse Riester syn eigen pear fjouwerkante meter dêr ôfsette kin. En dan al dy fakjes fol sette mei sinneblommen. 

Dat wurdt fan ’t simmer in fleurich gesicht. En Rie hat aansens gjin gebrek oan sinneblomoalje. Sa moat it as Rie in takomst ha sil, want it alternatyf is ek net bêst, bin ik bang. Want yn dat gefal bliuwt der neat oars oer as dat ik sels yn it bestjoer fan Doarpsbelang en de Begraffenisferiening sitten gean. En dat ik myn sin trochdriuw. 

Myn wurd is wet, myn mei-bestjoerleden meie allinne mar ja knikke. Ik ha it bêste mei jim foar, mar krityk wurdt net op priis steld. 

Durks Akke

AKKE LÛKT TROCH 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Wat is alles frekte djoer oan it wurden, net? At dit sa troch giet, dan ha ik en Durk meikoarten de lêste wike fan ‘e moanne gjin iten mear. En moatte wy yn de kjeld sitte, want it gas is hielendal net mear te beteljen. Noch even en it is goedkeaper om bryfkes fan tsien yn de kachel te smiten. 

En dat allegear troch dy AOW-er dêr yn Moskou. No, ik lis my der net samar ûnder del. Gjin ien man moat tinke dat er de baas spylje kin oer Akke, sa’t Durk jim befestigje kin. 

Dêrom ha ik in plan betocht foar in alternative gasfoarsjenning. Ien wêr ’t gjin piiplieding út Ruslân foar nedich is. En wêrtroch de boaium net fersakket. Jim ha der miskien gjin erch yn, mar wy sitte boppe op in goudmyn. Yn it rioel, bedoel ik. Al dy Riester grutte boadskippen litte wy no samar nei Frjentsjer ta streame, sûnder dat wy der gebrûk fan meitsje. 

En we moatte der ek noch foar betelje. Dat moat oars. It sil net langer sa wêze, dat eltse kear as jim trochlûke, dat by Poetin de kassa rinkelt. Wy moatte de húsketontsjes wer ynfiere. En dan bouwe wy in mestfergister yn it Riester Bosk. Alle hûnestront dy dêr leit, kin der ek wol by yn kipere wurde. 

En alle griene konteners meie der ek yn lege wurde. Dat skeelt fuortendaliks ek moai yn de reinigingsrjochten, at de gemeente dêr net mear foar lâns hoecht te kommen. Boppedat binne wy klimaatneutraal dwaande. Ik ha it der op dat Rie ogenblikkelik selsfoarsjenjend is op gasgebiet. Nei alle gedachten sil der sels sprake wêze fan in gasoerskot, at ik it potensjeel fan sommige ynwenners goed taksearje. 

Miskien kin Rie wol gaseksporteur wurde. Ien dinkje lykwols: dy tontsjes moatte wol sa no en dan ophelle wurde. Dêr hie ik Durk foar op it each, mar dy hat sûnt juster akuut lêst fan de rêch, seit er. Dat no sykje ik frijwilligers om ien kear wyks dy tontsjes op ‘e nekke te nimmen. Mei de hjoeddeistige gasprizen kin in lytse fergoeding der ek noch wol ôf. Mar it is yn it foarste plak foar de goede saak. Jim dogge it foar in bettere wrâld, sûnder Poetins en sûnder natuerrampen. 

Hoe mear stront as wy skeppe, hoe gauwer der frede is yn de wrâld. 

Durks Akke

AKKE HALDT IT KOART 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ’e toer, ik en myn man Durk. 

Oant safier myn stikje foar dizze moanne. Betanke foar jim oandacht en oant de folgjende kear. 

Durks Akke. 

Koarte taljochting: De 7 pleagen binne oer ús: Corona, Apepokken, Poetin, Klimaat, Droechte, Djoerte en Skaarste. En dan tel ik Durk noch net iens mei, dat foar my binne it dan ek net de 7 pleagen fan Egypte, mar de 8 pleagen fan Akke. Under sokke omstannichheden kinne jim net fan my ferwachtsje dat ik alle kearen mar wer in nuttich stikje skriuwe kin, wêr ’t jim ek noch wat oan ha. De opfoedkundige stikjes lizze net mear foar it opgripen. 

Ek hjir slacht de skaarste ta. Ik tocht earst, miskien kin ik myn stikjes tenei yn Sjina meitsje litte en dan nei Rie ta opstjoere litte, mar dêr binne de levertiden oegryslik oprûn. Doe ha ik besocht om hjir persoaniel oan te lûken om my te helpen by it skriuwen. 

Mar oeral is persoaniel te koart. Bygelyks by de supermerken. By de Poiesz yn Berltsum wurde de boppeste skappen dan ek net mear oanfuld. Dat is net slim, want binnenkoart kinne wy de boadskippen dochs net mear betelje. 

Gelokkich bliuwe myn stikjes gratis, dêr hat de ynflaasje gjin fet op. Mar sa lang as de tastân yn de wrâld sa bliuwt, sille se bin ik bang wol te koart wêze. Dat hoecht gjin ramp te wêzen, want as Riesters ha jim sa stadichoan genôch fan my opstekke kinnen. Wa’t oannimme wol, teminsten. 

Miskien moat ik ferhúzje nei it tredde kloksgat fan it Kremlin. Ik ha de yndruk dat dêr noch in Akke de Ka yn de toer ûntbrekt. At se dêr sa ’n ien as ik hân hiene, wie it dêr nea sa út de klau rûn, dat wit ik seker. Ik woe mar sizze, at jo Durk der ûnder hâlde kinne, dan moat dat mei sa’n Vladimir ek net sa moeilik wêze. 

Tsjin corona en apepokken bestiet in vaccin, mar tsjin dizze man helaas net. Tsjin dizze man helpt allinne in frou. De winters binne my dêr wol te kâld, trouwens. Dat dan oerwinterje ik wol yn Rie. At ik dûbele ruten yn de kloksgatten sette lit, ha ik fan it klimaat ek gjin lêst mear, ek al hearre jim de klok dan faaks net mear slaan. En it reint ek al wer. Sa komt oeral dochs wol wer in oplossing foar.

AKKE EN DE STIKSTOF 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

It is wat mei dy stikstof. De boeren tsjin see oan kinne wol ophâlde, begryp ik. Want it Waad is natuergebiet en dêr waait al dy boerestikstof hinne. Persoanlik fyn ik it Waad mear in grutte fize stjonkende drekbak, mar sa moatte jo dat net sjen, sizze de biologen. 

At dy boeren ophâlde wurdt har lân automatysk ek natuer liket my. At net ien it mear ûnderhâldt wurdt it fansels in wyldernis. Dêr is gjin skoffelploech tsjin opwoeksen. Dat betsjut dan dat de buorlju fan dy boeren ek tsjin in natuergebiet oan komme te sitten. Dus dan moatte dy boeren ek ophâlde en dan de buorlju fan dy boeren ensafuorthinne. 

Binnen de koartste kearen is de natuer dan oan Rie ta en moatte de boeren hjir by ús der ek mei ophâlde, is myn konklúzje. Dat ik tink dat oer in jier as tsien alles om Rie hinne oerwoekere is. Pardon, ik bedoel dat alles hjir dan natuer is. It is goed om dêr no alfêst rekken mei te hâlden. 

Wy soene no alfêst begjinne moatte te sparjen foar in wolvestek om it doarp hinne. En dat de gymnastykferiening meikoarten in kursus opset hoe’t je oan lianen slingerje moatte. Foar my persoanlik sit der ek in foardiel oan: at Durk wer ris ferfelend docht, kin ik him it bosk ynstjoere. Miskien kin er wol boskwachter wurde. De boeren sille útstjerre, sa sit de natuer no ienkear yn elkoar. It is it rjocht fan de sterkste. Alles wat ferdwynt komt yn in museum. 

Ik stel foar dat wy de lêste pleats fan Rie ynrjochtsje as Museum Fan De Boer. Mei fitrines, wêryn de skeletten fan de lêste boeren te besichtigjen binne. Miskien slagget it wol om in opset eksimplaar te bemachtigjen. Sadat de takomstige generaasjes noch sjen kinne hoe ’t in boer der yn it echt útseach. Foar mear autentisiteit, moat er dan in dikke stapel formulieren yn syn boerehannen ha. Troch opgravings komme der faaks ek noch wol orizjinele gebrûksfoarwerpen fan de boeren oan it ljocht. 

Iten kinne wy tenei wol ymportearje út Ruslân. Dêr is gjin stikstof. De lêste swartbûnte ko litte wy ek opsette, want dy sille ek wol gau útsjerre. Mei sokke skutkleuren hâldt sa’n bist it yn de Riester rimboe net lang fol. En wy sille wer leare moatte om mei in pilebôge om te gean, krekt as de boskindianen yn de Amazone. 

Durks Akke

AKKE GIET FALLYT 

Ik bin akke de ka en wuy wenjke achter it trrdese hkloksgat fan r toer, ik en mun e man drkl. 

Sorry foar de tikfouten, minsken, mar ik typ dit yn it tsjuster. Ik doar nammentlik it ljocht net mear op te dwaan, omdat ik bang bin dat wy dan fallyt gean. En de kachel giet pas oan by min tweintich. Sa kinne wy hopelik troch de winter komme. Allinnich Syvert van Lienden kin de stroom- en gasrekken optheden noch betelje. 

Hie ik no mar sa snoad west as him. Achterôf hiene wy yn 1969 nea ús koalekachel fuortdwaan moatten, betocht ik my. Alhoewol, stienkoal is ek al net mear te besetten. Wy ha mei syn allen dochs stom west troch ús oer te leverjen oan de grutte hearen mei harren enerzjybronnen. Lit dit in goeie lear wêze. By eintsjebeslút komt it der altyd wer op del dat wy it sels dwaan moatte en dat wy ús net ôfhinklik meitsje moatte fan oaren. 

Wy kinne as doarp better ús eigen enerzjy opwekke. Krekt as froeger, doe hie Rie syn eigen gasfabryk. Mar ja, it is no al te let om te ynfestearjen yn in doarpsmûne of om it Riester bosk fol te lizzen mei sinnepanielen. Want dy binne allegear stiif útferkocht. 

Mar it kin ek oars. Wy moatte sjen nei de natuerlike bronnen dy wy hjir sels yn Rie ha en dêr gebrûk fan meitsje. Krekt sa’t de âlde Riesters it froeger diene. Under it Leechje sit in metersdik feanpakket. Dat kinne wy opbaggelje, in iisbaan ha wy dochs net mear nedich. Sa kinne wy beskikke oer in grutte foarrie turf. En wetter ha wy ek plenty. Sels ôfrûne simmer, doe ’t it sa droech wie, stie it wetter yn it Wiid withoeheech. Allegear hielendal gratis. Mei dy turf kinne wy fan wetter stoom meitsje. 

Under yn de toer kin wol in stoommasjine stean, dan ha wy fuort ek in fabryksskoarstien. En sa wekke wy ús eigen stroom en waarmte op. Wie doet je wat. Durk wurdt stoker en ik wurd direkteur fan de REB (Riedster Energie Bedrijf). Kinne jim tenei de thermostaat wer sa heech sette as jim wolle. En twa kear deis ûnder de dûs. It komt der hieltyd mear op del dat je, om takomstbestindich te wêzen, de klok wer weromdraaie moatte. Dy âlde Riesters, dy wiene net snotterich, dy wisten dat allang. 

No wy meiinoar noch. 

Durks Akke

AKKE EN DE DIY-BEGRAFFENIS 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Doe ’t ik foarige wike op in moarn betiid tafallich út it kloksgat wei nei ûnderen seach, foel myn each op in sitbankje by de tsjerke dat my noch net earder opfallen wie. Neffens my stie it der noch mar krekt. Wa set dêr no samar in bankje del, tocht ik. It die bliken dat der in plaatsje op siet mei de tekst “Uitvaartvereniging Ried 1938 – 2022”. Och heden, tocht ik, no is de begraffenisferiening sels stoarn. Wat wol je ek as je 84 binne. 

Hoe moat it no straks at der in Riester komt te ferstjerren? Kremearje dan mar? Dat is mei de hjoeddeistige gasprizen in djoere hobby oan it wurden, liket my. En net miljeufreonlik, mei al dy útstjit. Dat de stikstofminister dêr noch net oer stroffelt. Yn sommige lannen bouwe se in grutte brânstapel fan hout. Moatte wy dat tenei ek dwaan? Yn it Riester Bosk? Dan hoopje ik mar dat de wyn út it westen komt. It soe foar alles better wêze at yderien him yn Rie begrave lit (at de tiid kommen is, no noch net, hear). 

En as de begraffenisferiening it net mear docht, dan moatte wy it tenei sels mar dwaan. In do-it-yourself begraffenis, om samar te sizzen. Net letterlik natuerlik, dat snap ik ek wol. It hoecht net in spultsje te wurden fan: graaf uw eigen graf. Mar mear dat der yn it baarhokje in gebrûksoanwizing hinget. Mei in OR-koade foar in ynstruksjefilmke op Youtube. Sadat de buorlju of de famylje har der mei rêde kinne, ek al ha se gjin erfaring. It past hielendal yn dizze tiid fan him weromlûkende ynstânsjes. Banksaken moatte wy al sels dwaan, de meterstannen sels trochjaan, it nije kastje fan Ziggo sels ynstallearje, ús ôffal sels nei de miljeustrjitte bringe, dus wêrom dit dan net. 

Fan de gemeente hoege wy yn dizzen ek net folle te ferwachtsjen, bin ik bang. Dy binne op soks hielendal net ynsteld. Fan alles en noch wat kinne jo ynleverje by de miljeustrjitte, oan asbest ta, mar ik wit net oft se pake of beppe wol akseptearje. Yntusken ha ik begrepen dat it wurk fan de feriening troch in fêste ploech frijwilligers gewoan fuortset wurdt, dat úteinlik gappet it wider as dat it byt. Mar it herinnert ús der wol wer oan dat der ek yn it ik-tiidrek altyd ien ding oerbliuwt dat wy net sels kinne. 

Durks Akke

AKKE MEALT 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Ik hie se de hiele tiid presys op ‘e kuer hjirwei, fansels, de mannen fan it Wetterskip. Mei harren bouprojekt. It nije gemaal fan Rie. Wol wat in aparte namme foar in âldere Riester sa as ik, want it âlde gemaal neamde ik ek altyd al it nije gemaal. It echte âlde gemaal stie nammentlik froeger oan de oare kant fan de brêge, skean tsjinoer de jachthaven. Dat moast noch mei de hân oan en út setten wurde. Manus fan Floris die dat altyd. Foar it nije-nije gemaal sil wol gjin mûnder mear nedich wêze, in app sil dat no wol dwaan, tink ik. 

As prominent lid fan de pleatselike parse wie ik uteraard ek útnoege foar de iepening en ik stie dan ek mei de noas foaroan. Ik hearde de baas fan it Wetterskip wakker ophakken oer dat prachtige staaltsje technyk. No witte sokke funksionarissen it ornaris tige moai foar te spegeljen, mar ik gean net op harren blauwe eagen ôf. Ik tocht, it moat sels mar ris kontrolearje wat se hjir boud ha. Meten is weten. It giet hjir op ‘t lêst wol om ús belestingsinten. Dat, wylst yderien oan it toasten wie, strúnde ik der ris omhinne, hjir en dêr in deksel of in lûk optillend. 

En doe seach ik it, minsken. Wat in stommiteit ha dy lju begien. It gemaal mealt de ferkearde kant op! Alle wetter giet rjochting it doarp! Hoe hurder dat ding pompt, hoe mear wetter der op Rie ôf komt. De iennichsten dy op sa ’n manier droege fuotten hâlde, binne Ale en Janny, wylst de rest fan it doarp fersûpt. En dat hat dan ek noch mear as in miljoen euro koste. 

It Wetterskip moat sa gau mooglik werom nei de tekentafel, foar der rampen gebeure. By eltse reinbui hâld ik optheden myn hert fêst. Hie Manus der no noch mar west. Dy hie der teminsten ferstân fan, dy hie se wol op it festje spuid. Hy hie der mear doel oer as dy broekjes fan yngenieurs, dy har diploma mei de segeltsjes fan de Poiesz krigen ha. De bêste oplossing is tinkt my dat der rjocht tsjinoer, yn de opfeart fan Wytse en Ytsje, ek in gemaal boud wurdt. In nij-nij-nij gemaal, mar dan in pear kear sa grut. Sadat wy de striid winne kinne, as it wetter omheech komt. 

Durks Akke

AKKE EN DE LAADPEAL 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Sûnt koart hat Rie syn eigen laadpeal. Hy stiet by ús foarhûs, midden yn de buorren. It docht my wat tinken oan in âlderwetske doarpspomp. Mar ynstee fan in amerke wetter kinne jo dêr in akkuutsje stroom helje. En wilens even in praatsje meitsje mei in doarpsgenoat dy dêr ek wêze moat. 

Spitich dat je der allinne mar elektryske auto’s oplade kinne en dat ik mei myn elektryske fyts der net terjochte kin. Dan hie it noch geselliger wurde kinnen, dêr. Ek spitich dat je oan dy paal dik betelje moatte foar de stroom. At it gratis wie, hie it noch moaier west. Ik siet my te betinken of wy sels net soargje kinne foar gratis stroom. In protte doarpen binne al dwaande om selsfoarsjennend te wurden, eins meie wy net achterbliuwe. 

Yn Tsjom ha se in eigen doarpsmûne, miskien is dat ek wat foar Rie. Mar dan moat it wol waaie, fansels. En foar doarps-sinnepanielen moat de sinne skine en dat hat der hjir noch wol ris oan. Maklik is it dus net. Wy kinne better omsjen nei in wat konstantere bron fan alternative enerzjy. En sa kaam ik op kearnenerzjy út, dames en hearen. 

Wy moatte in eigen doarps-kearnsintrale ha. Folle is der net foar nedich, in lytsket is genôch. Mei heechút in pear kilo fan dat radio-aktive spul, geranium of sa. Dat sil op Marktplaats wol te besetten wêze. En op YouTube sil wol in filmke stean fan hoe je sa’n ding yninoar nifelje moatte. De strieling is wol gefaarlik ha ik begrepen, dêrom moatte der grouwe muorren om de reaktor hinne en der is in hege toer nedich foar de kuolling. Ha wy sa’n plak yn Rie, frege ik my ôf. 

Mar fansels: ús eigen tsjerketoer. Underyn binne de muorren wol in meter dik, dêr moat er komme. En as heechste bouwurk fan Rie sit der mear trek yn de toer as yn de gemiddelde skoarstien. En dan in kabel oer it tsjerkhôf nei de laadpeal. Kin elkenien dêr hinne om syn dingen gratis op te laden, at in no in auto is, in tillefoan of jim seksspeeltjes. 

Mooglik wurde ik en Durk wol bleatsteld oan tefolle strieling, mar dat ha wy der graach foar oer. Jim moatte dan ek net raar opsjen as der binnenkoart in ka oerfljocht dy blau opljochtet. 

Durks Akke