januari 2014

AKKE EN DE OLYMPYSKE SPELEN 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Noch even en wy sitte wer midden yn de Olympyske Spelen. Ik bin benijd hoefolle medaljes wy helje sille. Yn alle gefallen tink ik dat Sven ien mear wint as de lêste kear. Wol wat apart dat se diskear sa’n rare úthoeke keazen ha om it te hâlden. Earne djip yn Ruslân of sa. Ik hie der noch noait fan heard. Ik freegje my ôf at it dêr wol feilich is. Neffens my binne se dêr altyd meiinoar oan it fjochtsjen. En dan dy Poetin der noch yn om te reagjen mei omkeaperij en homo’s en sa. Jo soene der suver tsjin oan sjen om der hinne te moatten. En dan sil der ek noch in dweilorkest hinne mei opruiende muzyk. 

Wêrom organisearje se it de folgjende kear net wat tichter by hûs? Wat mear yn de beskaafde wrâld. Wêrom it net yn Ried te hâlden. Lit alle doarpen dy Ried hjitte it mei syn allen organisearje. Dat is in moai idee foar it folgjende Rieder Treffen. It skiën by de berch del kin yn Switserlân en it reedriden hjir by ús. Ik bedoel: alle fasiliteiten binne der. It Leechje is de moaiste iisbaan yn de fiere omkriten. As it net friest is der sa in keunstiisbaan fan te meitsjen. Okee, de baan is wat oan de koarte kant, mar dan dan ride se mar in rûntsje ekstra. Is wol sa gesellich. 

Dus, dat it hjir tsjinwurdich hast nea mear wintert, is gjin probleem. De technyk stiet foar neat. Mei in sniekanon leit der ek sa in heale meter snie. De LB-band kin de boel moai opfleurje. Dêr kin it earste it bêste dweilorkest in puntsje oan sûge. It skispringen wol ik hjir trouwens wol nei ta helje. Wy meitsje in springskâns by de toer del. Landing by Ad en Kitty yn de tún. Der ûntbrekt dus eins neat foar suksesfolle 

Winterspelen yn Rie. No ja, ien ding. In bytsje Olympyske Spelen kin hjoeddedei net sûnder de driging fan terrorisme. Jo telle net mei as terroristen jo links lizze litte. Spitigernôch is hjir noait wat te rêden op dat gebied. Mar dat wol ik wol op my nimme: Akke de Ka, de swarte widdo fan Rie. Foar al jo oanslaggen. 

O ja, wy moatte ek noch earne tsjin diskriminearje, oars falt der neat te boykotten. Homo’s komme net yn ‘e beneaming, want dy binne ús hjir like leaf as oaren. Dus woe ik mar diskrimineare tsjin persoanen mei de namme Durk. Dy wolle net doge as ist noch sa. Sels doch ik dat al jierren en ik kin it elkenien oanriede. 

Durks Akke

AKKE WOL FERHUZJE 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Moai dat der no einliks in plan is foar de nije Rede. Hat myn geseur dochs noch wat holpen. It hat wol swier kealle. Oer it Deltaplan wiene se destiids earder út ‘e rie. Mei spesjale permisje fan de wurkgroep koe ik de plannen ynsjen. Dêr hiene se my foar frege, want se hiene wol yn it snotsje dat it neat wurde kin, as Akke der net achter stiet. Yntusken ha ik grien ljocht jûn. 

Wat my oanbelanget binne se op de goede wei. It byinoar bringen fan it doarpshûs en de gymnastykseal like my earst net goed ta. Ik sjoch mysels noch net drekst yn ‘e ringen springen , neidat ik útfergadere bin bij de begraffenisferiening. Miskien nei in stik as fiif bessentsjes. Mar doe betocht ik dat it dochs wol handich wêze kin. As de seal te fol rint, dan kin je moai yn it wandrek klimme. Is de fergadering fan Doarpsbelang wat te langtrieddich? Meitsje even in fûgelnesje. En nei de rûnfraach mei syn allen apekoai. Ik garandearje op foarhân dat it in súkses wurdt. 

De Nije Rede kin echt it sintrum fan it doarp wurde. Mar dan moat der noch wol ien ding oanpast wurde oan de plannen. Want der ûntbrekt noch wat. Der moat noch in ekstra punt op it dak. In soarte fan spits, sis mar. In moai hege spits, pakwei sa’n tritich meter heech. Mei boppe-yn in moai appartemintsje foar my en Durk. Want sjoch, it is sa, der kin yn Rie net in kat strûpt wurde, of ik moat in poat beethâlde en dan moat it net sa wêze dat alle aksje yn en om de Nije Rede plakfynt, wylst ik achterôf yn ‘e toer sit. 

Boppedat siicht en lekt it hjir yn dy toer allegeduerigen, dat wat mear komfort komt my goed út. Wy wurde ek in dei âlder, de rimmetyk leit al op ‘e loer. Gjin sigerich kloksgat mear, mar dûbele ruten en CV. Kin arsjitekt Broas dat ek noch even yntekenje, asjeblyft dankewol? As wy dochs dwaande binne, kin de preekstoel en it oargel ek noch wol nei it nije doarpshûs ferhuze wurde. 

Binne wy it earste doarpshûs anneks gymseal anneks tsjerke fan Fryslân. Triuw dy âld toer dan mar om en romje dy âld tsjerke dan ek drekst mar op. Binnenkoart is it jild fan de tsjerke dochs op. En as der gjin ûnderhâld mear oan dien wurdt, is it yn no time in ruïne. Dat soe as in aap stean tsjinoer dy blinkende Nije Rede. 

Durks Akke.

AKKE EN DE HAVENOERLÊST 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

It havenbestjoer hat sa stadichoan syn búk fol fan de oerlêst dy hûnebesitters feroarsaakje. Dat no sil it fuotpaad nei de haven dan mar ôfsluten wurde. Eigen skuld, dikke bult, soe ik sizze, want se ha faak genôch warskôge. En dat is noch net de iennichste klacht, want fytsers feroarsaakje ek oerlêst yn ‘e haven. Dy fersteure de rêst fan de gasten. Dat der sit neat oars op as it fytspaad ek ôf te sluten. Ik bin it der gloeiend mei iens. It is heech tiid dat dit probleem oanpakt wurdt. 

Der komme der hieltyd mear. It giet slûpenderwiis. En de regearing docht der neat oan. Dat dan moatte wy sels mar. Ik stel foar om in grut stek om de haven hinne te setten. Fan trije meter heech, sadat hûnen der net oer hinne springe kinne. En hûnebesitters ek net. En dan kinne der ek gjin fytsers mear komme. En al hielendal gjin fytsers mei hûnen. Want dat binne de alderslimsten. Dy besoargje dûbeld oerlêst. 

Allinne normale minsken meie dan noch yn ‘e haven komme, sadat je je dêr wer feilich fiele kinne. Minsken wêrfan de ûntwikkeling fan de harsenen net te betiid stoppe is. Lykas iksels, want ik ha gjin hûn en myn Spartamet docht it al mear as in jier net mear. Dy krije in paske, sadat se oantoane kinne dat se legaal yn ‘e haven ferbliuwe. Wa’t gjin paske hat, wurdt der sûnder pardon útset. 

Hear ik dêr ien sizzen dat dit diskriminaasje is? Gjin sprake fan. Ik ha it net oer Marokkanen. 

Dat is sáá 2013. Dit binne folle lestiger gefallen. Ik freegje jim lûdop: wolle jim mear of minder hûnen yn ‘e haven? Minder? Wolle mear mear of minder fytsen yn ‘e haven? Minder? Dan wurdt dat regele. Itselde bin ik ek fan doel hjir by my op it Tsjerkepaad. Dêr komme ek stekken mei slotten. As der ien mei gong troch it grint fytst, dan fergiet hearren en sjen jo. En as der jûns let wer ris in hûn oanslacht, dan sit ik rjocht oerein achter it kloksgat. Dat moat út wêze. Gjin tolerânsje mear. 

Dat is sáá 2013. 

Geerts Durks Akke

AKKE EN DE HURDRIDERS 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

De striid tsjin de hurdriders yn de buorren giet noch hieltiid troch. Oant no ta hat noch gjin inkele maatregel holpen. De ferkearsdrompels jouwe neat, de lantearnepeallen deun tsjin de dyk oan jouwe neat, de spandoeken jouwe neat, de grutte stikkers mei 30 derop op ‘e jiskekonteners jouwe neat. 

Neat helpt. De autoriders hâlde it gas der gewoan op. Mar no kaam de aksjegroep mei it idee om tenei de jiskekonteners net braaf op ‘e stoepe te setten, mar bretaalwei op ‘e dyk. Feilich Ferkear Nederlân stiet der achter. En dat skynt te helpen. Dus, obstakels op ‘e dyk binne in probaat middel tsjin snelheidsmaniakken. Dat tenei wurdt der yn Rie op moandei net mear te hurd riden. 

Mar dat is fansels mar ien dei yn ‘e wike. Hoe moat it dan op dy oare seis dagen? Wat kinne wy dan op ‘e dyk sette? Eigenlik moat der op alle dagen fan ‘e wike wat op ‘e dyk stean. Ik bin der foar dat wy in soarte fan wykroaster opstelle, sadat de oanwenjenden eltse dei krekt witte wat se bûten sette moatte. Dus bygelyks op tiisdei de kuolkast, op woansdei de waskmasjine, op tongersdei it bankstel ensafuorthinne. 

Troch foar alles fêste dagen oan te hâlden, wurdt it in automatisme. Dan kinne je it ek net ferjitte. Dan hoege je freedtemoarns net earst nei te tinken, mar kinne as je nei it wurk gean, yn ‘e loop wei it dressoir meinimme. Probleem oplost. Allinne op ‘e twadde tongersdei fan ‘e moanne sit even in tûkelteam, betink ik my no. No, foarút, dan bestempelje wy dy dei ta nasjonale hurdriiddei. Yn Monaco dogge se it ien kear yn it jier en yn Rie is it ien kear yn ‘e moanne. Better dat as alle húsrie nei it grof vuil. 

Wy moatte op ’t lêst ek rekken hâlde mei de hormoonspegel fan de modale hurdrider. Dy moat net te heech oprinne, bedoel ik. Bykommend foardiel is dat je ek noait mear mei de dagen yn ‘e war binne. 

Moatte je slalomme tusken de skimerlampen troch, dan witte je: o ja, it is hjoed wer sneon. 

Durks Akke

AKKE YN EUROPA 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Ik wit net hoe ’t it by jim is, mar by ús thús is de krisis noch net oer. It is skraabjen om ‘e kant, ik wit sa stadichoan ner mear wêr ’t ik noch op besunigje kin. Wat mear ynkomsten soe dan ek moai wêze. Ik besykje optheden wer út alle macht om foar Durk in baantsje te finen, mar net ien skynt him brûke te kinnen. 

No ha ik lykwols in nij plan dat it jild binnenstreame lit: ik wurd lid fan it Europeeske Parlemint. Sa dreech kin sok wurk net wêze, wat yn ‘e noflike stoel sitte en sa no en dan de hân opstekke. En dy lju fertsjinje wol achttûzen euro yn ‘e moanne. Skjin. Safolle útkearing barre wy kwalik yn in jier. En dat is noch net alles. 

Se krije ek noch wol in kear safolle ûnkostefergoeding. Jo kinne it sa gek net betinke of it wurdt fergoede. En se hoege der net iens bontsjes fan yn te leverjen, stie yn ‘e krante. Ideaal. Dêr sil ik goed gebrûk fan meitsje. Ik moat fansels in twadde wenning ha yn Brussel. Dat kin net in gewoan appartemintsje wêze, ik bin hjir thús wend oan in ferbliuw op nivo. En sa ’n toer dêr is prizich, mar it kin net oars. Reiskosten ha ik ek noch al wat. Mei de bus kin net, dat is ûnder de stân fan in parlementariër. Boppedat ride der yn Rie gjin bussen. 

Omdat ik as ka sijnde wend bin oan ferfier troch de loft, reizgje ik mei de helikopter. Oanslute by in besteande partij doch ik net, dan belânje ik ûnder oan de list. Ik rjochtsje myn eigen politike partij op, mei mysels as listlûker. De namme soe earst Partij Van Durks Akke, oftewol PVDA, wurde, mar ik kaam der achter dat der al sa’n partij bestiet. Doe tocht ik, dan wurdt it Partij Voor Vogels, mar dêrmei hie my ek al ien foar west. Ik ha noch tocht oan Vogels Voor Democratie of Centrumpartij Durks Akke, mar dat fûn ik ek net orizjineel. 

Dat no wurdt it de PZN (Partij Zonder Naam). Us programma is: wy binne standert oeral tsjin, útsein it opheegjen fan it lean fan europarlementariërs. Om keazen te wurden ha ik it folgjende betocht: wa’t op de PZN stimt, kin meidiele yn de winst. Ik skroef gewoan de ûnkosten wat fierder op. Ik moat fansels wol bewiis ha, dêrom moatte jim yn it stimhokje wol even in selfie meitsje en dy nei my stjoere. 

Durk is nûmer twa op ‘e list, dus by genôch animo giet it dûbeldop. 

Prachtige útfining, dy demokrasy. 

Durks Akke

AKKE WURDT DUORSUM 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

It is tsjinwurdich moade om duorsum te wêzen. Rûnom lês en hear ik der oer. Ik tocht altyd, wêr ha se it oer. Ik gean der myn hiele libben al fan út dat it myn tiid wol duorje sil. Mar it giet dus om enerzjy. Jo meie net tefolle enerzjy ferbrûke, want dat is net goed foar de ierdbol. No, as der dan ien it goede foarbyld jout, dan is it Durk. Dy ha ik der noch noait op betraapje kinne dat er tefolle enerzjy oan it ferbrûken wie. 

Mar noch better is as jo sels mear enerzjy opwekke, as dat jo noadich ha. Dêrom wol it regear dat wy sels mei alternatieve enerzjybronnen oan it pielen gean. En dat binne dan grutte wynmûnen. Ek hjir by Rie moatte dy komme. Se binne sa heech dat ús toer der mar in lúsjefersprikje by is. Ik wit it net. Ik wit net at ik dat wol wol. Dat wurdt fansels in raar gesicht en it is foar my en Durk ek libbensgefaarlik, al fleanend. 

Nee, in alternatyf foar it alternatyf liket my better. Dêrom stel ik foar dat eltse Riester in hometraimer mei dynamo ta syn beskikking krijt. At elk meidocht, kinne wy in massa stroom opwekke. Dus tenei net mear in blokje te draven, mar even op de hometrainer springe. En jûns net mear mei de luie kont op ‘e bank, mar op dat ding foar de tillevysje. 

It mes snijt oan twa kanten, want it is fansels hartstikkene goed foar de kondysje. Oeral kinne se wol delset wurde: moatte jo even wachtsje by Tina yn’e winkel, dan net dom stean gean, mar op de hometrainer dêr stappe. By fergaderingen yn ‘e Rede wurde de stuollen ferfongen troch sokke apparaten, de banken op it keatslân itemditem en in grutte enerzjybron wurdt ek de Leugenbank. By de Ranch wurdt it hielendal in sukses: jo kinne wol trochiten bliuwe. De kalorieën fleane der like hurd ôf as dat se der by komme. 

It moat mooglik wêze om yn Rie noch folle mear enerzjy op te wekken. Stel dat wy alle enerzjy opfange koene dy mei Riester Merke yn ‘e tinte frijkomt. Dan soene wy in slach slaan. Der binne guon, dy tjirgje har dêr sa, dat levert allinne al genôch op foar 1500 húshâldens. En dat allegear sûnder horizonfersmoarging. Nee, dy mûnen ha wy hjir yn Rie net noadich. 

Wy pakke it slimmer oan. 

Durks Akke

INGEZONDEN 

Wy, de Partij voor de Dieren (ôfdieling Rie), binne altyd alert op it sinjalearjen fan misstannen as it oer it wolwêzen fan alles wat libbet giet. Want der is hjoeddedei noch in soad mis op dit gebied. Wy moatte om ‘e haverklep yngripe. De list mei misstannen wurdt langer en langer. 

Wy neame in pear foarbylden: in hoanne yn ‘e mêst op Skiermuontseach, it zwientietikken yn ‘e Stellingwerven, bûnt yn ‘e winkel by Loadewyk yn Frjentsjer, de privacy fan bevers dy’t oantaast wurdt troch gluerders en gean sa mar troch. It is hjir yn Fryslân krekt as libje se noch yn ‘e midsieuwen. It is by de bisten om ôf. 

Helaas is der no noch in nije misstân bekend wurden en wol hjir yn Rie. Dat treft min foar ús, de Partij voor de Dieren, want wy wiene krekt fan doel om út ein te setten mei ús nije hjerstkampanje tsjin it hynder fan Sinteklaas en no komt dit der wer tuskentroch. Want dat kin dochs anno 2014 net mear, dat Sinteklaas op in hynder ynhelle wurdt. Dat bist stiet stiif fan de stress mei al dy roppende en razende lytse bern om him hinne. En dat er der ek noch mei op ‘e dakken riidt, dat raast hielendal oan ‘e protters. It wurdt heech tiid dat hjir in maatskiplike diskusje oer komt. 

Mar dat moat dus wachtsje oant takom jier, want de sitewaasje yn Rie freget om prioriteit. Dêr litte se nammentlik in fûgel, in ka om krekt te wêzen, dy litte se dêr alle moannen in stikje skriuwe yn ‘e doarpskrante. In krante, dy se ek noch ris dea-leuk fan Katte-bel neame. Dus dy fûgel, dy trouwens onanym bliuwe wol, moat alle kearen in keunstje dwaan, foar har grutste fijân. In keunstje dat sokke fûgels fan natuere hielendal net iens kinne. Dy hearre lekker rûn te fladderjen, sûnder bang te wêzen foar katten. As dat gjin diere-mishanneling is dan witte wy, de Partij voor de Dieren, it ek net mear. 

Dat de redaksje fan ‘e Kattebel kin meikoarten in oantekene brief ferwachtsje fan ús adfokaat, Mosk- owitz. Se wurde foar de rjochter sleept en wy dramme krekt sa lang troch as nedich is. Desnoads skowe wy ús maitiidskampanje, tsjin de Paashaas, der om troch. Want dat kin dochs anno 2014 ek net mear, dat je in hazze mei in kuorke mei sûkelade-aaien om’e nekke der op útstjoere. 

P.S.: Ferfolging kin ôfkeape wurde troch alle moannen in slúfke mei hûndert euro ûnder de doar fan’e toer troch te skowen. Dan prate wy fierder nergens mear oer. 

Ut namme fan de PvdD, ôfdieling Rie, A.K.

AKKE APPT EK 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Wat is dat dochs dat der hieltyd minder animo is foar it ferienigingslibben yn ús doarp. Kin ien my dat ek fertelle? De frouljusferiening is al opdoekt (wylst ik dêr noch wol earelid fan wie), de kaartklub is op stjerren nei dea en no is it wer it korps, dat it op in sacht sin sette moat. Ha de minsken it net mear oan tiid? Of binne se gewoan te beroerd. Wolle se der net mear op út. Hjoeddedei hoecht dat ek net mear, want de hiele wrâld wurdt jin thús besoarge mei ynternet en Zalando en sa. Allinnich de dingen foar de jeugd rinne noch goed, sa as it jeugdkorps, de keatsklub en de handerabeid. 

Wêr leit him dit oan? Nei djip neitinken leau ik dat ik it antwurd wit: it is de smartyphone. Grutte minsken sitte allinnich noch mar op dat ding te sjen. Te appen en sa. Bern ha sok djoer boartersguod noch net, dat fandêr. Soks is fansels in trend, dat it kin oars net as slimmer wurde. Elk sit jûns op ‘e bank te appen en de ferienings kinne it fierder wol ferjitte. 

Of dochs net? It wurdt tiid dat ferienings mei har tiid mei gean. Jûns mei syn allen nei it doarpshûs is yn elts gefal net mear fan dizze tiid. Dit is it tiidrek fan de groeps-app. Ferienings moatte app-ferienings wurde. 

Dus, bygelyks, by de LB-band sitte alle leden thús foar de tillefoan te blazen en danksij de technyk is it dochs wer in korps. Mei de fergader-app kin Doarpsbelang noch folle mear fergaderje, sûnder dat ien in stap bûten de doar hoecht te setten. 

Foar Klaas Mug binne de mooglikheden ek gigantysk: mei de keats-app springt it skerm op grien. De kleur fan gêrs. Thús oan ‘e Peinserdyk slacht Lieuwe in bal op en op Sânhuzen leit Fetze der in keats fan. It hiele keatslân is net mear nedich en ûnderhâld dus ek net. Mei de Merke-app en de Tinte-app kinne je feestfiere wannear’t je wolle. 

Binnen de koartste kearen wolle wy net mear oars en freegje wy ús ôf hoe wy it ea sûnder dien ha. Ik moat sels ek sa’n smartyphone ha, want dan kinne jim tenei op’e Kattebel-app myn stikjes lêze. Hoecht dat krantsje der ek net mear bylâns. Ien fan de earste apps, dy’t ik oanskaf is de houliks-app. Want dat kin ik sa stadichoan mei Durk ek wol per tillefoan ôf. En as er my net oanstiet, dan set ik him gewoan út. 

Durks Akke

AKKE WURDT BETANKE 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Ha jim ek nei de ynteraktive fergadering fan Doarpsbelang west fan ‘e wike? Ik hie der al hinne sillen, mar ik koe net. Dat lis ik dadelik wol út. Dat ik sei tsjin Durk, dan moatsto der mar foar my hinne. Mar dat woe er net, want hy hie oars neat yn te bringen as lege bryfkes, sei er. Dan mar net. 

Eigentlik ek mar better, want de lêste kear dat er nei in fergadering fan Doarpsbelang wie, pakte de ynteraksje net goed út. Hy waard sa ynteraktyf mei de taap dat se him op ‘e stekkarre út it bierhok by my thús besoarge ha. 

Sa’t ik sei, wie ik sels ferhindere, want ik wie útnoege yn Frjentsjer, by it bestjoer fan de Stichting Radius. Ik tocht, wat wolle dy no wer fan my? Miskien hat it wol wat mei Sinteklaas op skoalle te meitsjen. Want, en dat witte jim net, mar ik spylje al jierren foar Swarte Pyt op skoalle. Dat is al begûn doe ’t ik hiel lang lyn noch lid wie fan de toanielferiening. Ik ha myn kleur ek mei fansels, ik bin eigentlik in natural, om samar te sizzen. De smynksters ha altyd in makje oan my. Elts jier om dizze tiid sjoch ik der wer nei út. It is altyd wer in aardichheid om dy lytse bern sa benaud te meitsjen, dat se omtrint yn ‘e broek skite. 

Mar no krige ik fan it bestjoer te hearren dat ik net wer hoeg oan te treden. It wie einde oefening en ik waard betanke foar de muoite. Ik wie telider slein. Ferbjustere ynformearre ik nei de reden en doe kaam it hege wurd derút: se wolle tenei gjin Swarte Pyt mear, mar in Regenboog-Pyt. Fanwegen de Pite-diskusje. Tsja, en dan fal ik ôf fansels, as swarte ka sijnde. 

Sa waard it tsjin my sein en se ferlutsen der gjin spier by. Der wie ien dy sei: as jo no in papegaai west hiene . . . No ja. Dat is dochs diskrimaasje! Doe waard ik even ynteraktyf mei dy man. Dat rûn gelokkich goed ôf, want de oare deis koe er mei ien each al wer wat sjen. 

Tagelyk mei Swarte Pyt wolle se ek de brune sûkeladeletters ôfskaffe en de kleur fan pipernuten ropt yntusken ek al diskusje op. It binne allegearre bedekte ferwizings nei de ûnderdrukking fan ús kleurde mei-minsken. De bedoeling is om tenei te struien mei Ingelske drop em om spekjes út te dielen. 

Durks Akke

AKKE WINSKET 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Al wer in jier foarby. Ik hoopje dat it wat in goed jier foar jim west hat. It liket wol as giet de tiid steeds hurder. Dat sil ek wol troch it ynternet komme, want dat hat tsjinwurdich oeral ynfloed op. Noch even en it is 2015. Wat sil it nije jier yn Rie bringe? 

Ik ha noch wol wat winsken. Witte jim wat ik winskje? 

Ik winskje: 

• dat der net 500 asylsikers yn de âlde skoalle treaun wurde. 
• dat der yn 2015 in nij doarpshûs stiet. 
• dat Durk eindelik fêst wurk kriget by it papierfabryk. Nei hûndert kear sollisitearjen. 
• dat der eindelik dûbelde ruten foar de kloksgatten komme. Want ik siich hjir wei. 
• dat der net ien auto mear te hurd troch de buorren riidt. 
• dat Doarpsbelang in soad fergaderje mei. 
• dat se in pear nije bestjoersleden fine. 
• dat der in alvestêdetocht komt. 
• dat it einewek by de brêge dan tichtferzen is. 
• dat Leendert in soad tsiis ferkeapje mei. 
• en Tina in soad bôle. 
• dat Leendert tzizen as wieldoppen op syn bus set. 
• dat Riedex metaalbewurkers fynt. 
• dat de merke wer in grut feest wurdt. 
• dat Gerryt en Lucy yn Rie de merke mei fiere. 
• dat Rie de Freule wint. 
• dat Swarte Pyt swart bliuwt. 
• net dat ik foar it blok set wurdt. 
• dat de Ranch de menukaart fernijt. 
• dat de skoalle bestean bliuwt. 
• dat der yn 2015 yn Rie tsien bern berne wurde. 
• en fyftjin ferwekt. 

At dit no allegear sa’n bytsje útkomme soe, dan kin it wolris in aardich jier wurde. 

Mei de bêste winsken fan jimme Akke en Durk.