januari 2010

AKKE OP DE PLANKEN 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

No ’t de Frouljusferiening net mear bestiet, wie ik raar mei myn tiid oan. Yn pleats fan dat ik gesellich in jûntsje fuort wie, siet ik no ynienen mei Durk op ‘e bank nei GTST te sjen. Dat is net de ideale wize om de lange winterjûnen troch te kommen, kin ik je sizze. Binnen de koartste kearen leit menear te sliepen en oan breidzjen ha ‘k optheden ek al gjin nocht. It waard heech tiid foar in nije hobby en dy ha ‘k no fûn. Ik ha betocht, ik moast mar toanielspylje. Dan kom ik ek wer wat ûnder de minsken. En ik ha fansels froeger ek al ris op ‘e planken stien, destiids mei de grutte reuny fan âld-Riesters, mar dat is al mear as tweintich jier lyn, dus dat witte jim miskien al net mear, mar ik wie doe wol de stjer fan de show. Dat ik bin op myn buorman ôfstapt, de foarsitter fan Willem van Haren. Ik sei tsjin Roel: dit is jim kâns. No krije jim einlings ris in goede spiler der by. Fergelykje my mar mei in Meryl Streep of Katja Schuurmans, dat kaliber. Mar ien ding: ik wol al de haadrol spylje, foar minder doch ik it fansels net. No, Roel sprong in gat yn ‘e loft en ik wie drekst oannaam. En ik moat sizze: dizze haadrol is my op it liif skreaun. Ik bin der foar yn ‘e widze lein. Eigentlik spylje ik mysels. Ik ha sels myn eigen namme. Yn it stik spylje ik dat ik de behearder bin fan it doarpshûs. Dat treft moai, want dat ha ‘k altyd al wollen. Hielendal no ’t it krekt sa moai ferboud is. Der hinget no in moaie foto oan de muorre mei in foto fan myn hûs der op en der is opnij behongen. Dat behang is hielendal myn smaak, al kin ik der net langer as tsien sekonden nei sjen, want oars krij ik pine yn ‘e holle. En de bar is folle grutter wurden, dêr kinne wy mei it hiele doarp wol oan sitte. Yn it stik bin ik krekt as yn it echt troud mei Durk. Dêrom ha ik Durk frege om sels dizze rol te spyljen. Hy frekte it earst, mar nei de noadige drigementen fan myn kant is er der mei akkoart gien. Hy miende dat er net rol leare kin en hy is bang dat er fan de senuwen net in wurd útbringe sil, mar dêr kin ik gjin moederaasje mei ha. Dus minsken, as jim altyd Akke en Durk al ris yn it echt sjen wollen hawwe, dan moatte jim meikoarten nei De Rede ta. 

Durks Akke

AKKE WOL FYTSPAAD IEPENJE 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Ik bin wol gau ris even nei de stêd, foar in boadskipke of om in kopke tee te drinken yn it rusthús by in âld-Riester. (Foar alle jonge minsken: at ik it ha oer de stêd, dan bedoel ik Frjentsjer.) Ik gean dan altyd op myn Spartamet, want ik ha it autoriden noait leard. En by Durk yn ‘e auto stappe, derfoar ha ik myn libben te leaf. Boppedat ha se syn rydbewiis wer ôfpakt. Dus dan mar mei eigen ferfier, al hie ik der wol in hekel oan mei tsjuster op in paad te wêzen, want it wie bytiden net fertroud tusken al dat autoferkear troch. Mar de lêste tiid bin ik fertroud ûnderweis, op ús nije fytspaad. It is in útkomst, kin ‘k wol sizze. It is miskien in bytsje oan de smelle kant, mar better smel as net. Fansels moat it fytspaad noch wol offisjeel iepene wurde. Soks bart ornaris troch ien of oare VIP, de boargemaster bygelyks. Mar wy ha krekt in nije boargemaster, dy ken noch gjin ien, dus dat makket gjin yndruk. Nee, ik wit wol in bettere kandidaat. Iksels. Ik hie betocht om sels de offisjele iepeningshanneling te ferrjochtsjen troch mei in fersierde Spartamet it fytspaad del te riden. Uteraard rydt in VIP net sels, dus Durk wurdt myn sjauffeur en ik sit achterop en wuif nei it publyk lâns de rûte. Om alles flekkeleas ferrinne te litten, woe ik tefoaren al even oefenje. Dat ik sei tsjin Durk, gean do nei de Markthal om wat slingerboel en fersier dêr myn Spartamet mei. En hingje ús Fryske flagge oan de biezem en byn dy oan it stjoer. Sa sein, sa dien. Wy stapten op, Durk op ’t sadel en ik op de pakjedrager. Ik sei: fol gas, maestro. En dêr tuften wy hinne, nei Doanjum. Durk stjoere en ik wuive. Wy slingeren al wat, Durk hie in pear op, mar it paad wie krekt breed genôch. Dat it gie bêst. Mar doe, wy wiene krekt by Kees en Nine foar, sloech ynienen sa ’n slinger fêst yn it foartsjil. Dy sukkel fan in Durk hie se net goed fêstsetten. It achterein fan de Spartamet wipte omheech en ik waard al wuivend lanseard. It wie in raar gesicht, minsken, lokkich hie net ien it sjoen. Durk hinge te kermjen oer it stjoer en ik lei gestrekt op it fytspaad, mei de flagge om ‘e nekke. Dêrom lit ik de iepening dochs mar leaver oan de boargemaster oer. 

Durks Akke.

AKKE EN DE MUNTEN 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Ik en Durk hiene de lêste tiid net folle fan hûs west. Mar doe ’t se okkersneons hjir tsjinoer de tinte foar de Friemelfair oan it opsetten wiene, sei ik tsjin Durk, dêr moasten wy mar even hinne te sjen. No, dat wie wakker gesellich en moai. De jûns wie it Lentebal yn de tinte. Ik sei tsjin Durk, dêr moatte wy ek mar hinne, dan binne wy der ris út. Ik hâld de beurs wol yn ‘e bûse, dan kinsto dy net in stik yn ‘e kraach sûpe. Dat ik bestelde in pilske foar Durk en in bessen foar my bij Saapke. Ik woe har in bryfke fan fiif jaan, mar se sei, ik moast mei munten betelje. Gelokkich hie ik noch in pear euros yn ‘e beurs. Mar dat wie ek net de bedoeling, der kin no allinne noch drinken kocht wurde bij de Rede at jo betelje mei plestik konsumpsjemunten. De bedoeling is dat de ferienings tenei munten keapje bij de Rede en se dêrnei wer trochferkeapje oan harren leden, as se wat yn it doarpshûs organisearje. It ferskil tusken ynkeappriis en ferkeappriis is winst foar de feriening, mar dat wurdt like hurd wer ynsperd troch de Rede, want de sealhier giet flink omheech. Ik sei, wa sit hjirachter? Dirk Scheringa? En fuortendaliks skeat it troch my hinne: hjir leit dyn kâns, Akke. Ik keapje de hiele foarrie op, foar ien euro it stik. Elk dy ’t munten nedich hat, moat dan nei my ta. De ferkeappriis is twa euro en wa my net oanstiet moat trije euro betelje. Dat kin ik maklik dwaan, as monopolist sijnde. Foar myn wurkkaptaal moast ik earst wol nei de bank, want ik ha sels neat. Dêr stiene se drekst klear mei in sek mei jild, want sokke rendementen as ik te bieden ha, hellet sels Scheringa net. Ik ha Durk alle munten ûnder yn de toer kroadzje litten. Dat is no myn muntenpakhûs. Sa no en dan nim ik der in dûk yn, krekt as Dagobert Duck. En ik tink der sterk oer om de nije sponsor fan AZ te wurden. 

Durks Akke

AKKE LIT TOER FERBOUWE 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Ik en Durk hiene lêsten in ferfaltsje yn ‘e Staat. Net in grut bedrach, in pear tûzen euro mar, mar dochs in moaie ynstruier. Ik frege my ôf wat ik mei dat jild dwaan soe. We soene fansels in krûs meitsje kinne nei de Karrebeane of in oar tropysk oarde, mar dan komme je thús en dan is it fermaak oer en it jild op. Nee, ynfesteare is better. Dat ik tocht, it wurdt hjir wol ris tiid foar in ferbouwing. We meie sa stadichoan wol ris wat moderner wenje en boppedat is it goed foar de ferkeapwearde fan de toer, hat in bekende makelder my ferteld. De bedoeling is om de klokssouder te feroarjen yn in tower-apartment anneks sky-box, mei iepenslaande doarren yn ‘e kloksgatten, in lúkse bar (net rjocht, mar trendy skeef) en in nij plafond. Mar doe’t ik de offerte fan de oannimmer binnen hie, skrok ik my dea. Wy hiene de haadpriis winne moatten om dat te beteljen. Ik ha noch even yn my omgean litten om Durk der dan mar oer gear te setten, mar ik wie der net wis fan dat de toer dan oerein stean bliuwe soe. Ik wie der mei oan, oant my ynienen it doarpshûs yn it sin skeat. Dat is ommers ek krekt ferboud. En wakker kreas. En snel. Troch in bou-team út eigen doarp noch wol. Net it A-team, mar it B-team, woe ‘k mar sizze. Foar al jo bouputsjes. Faklju fan allerhanne soarte sitte der by, fan grûnwurkers oant skilders, dus jo binne holpen mei ien tillefoantsje. En de mannen dogge it foar ynkeapspriis, dat ik kin it ek betelje. BTW seure se net oer, at se sa no en dan in kratsje bier by ús drinke kinne. Der moatte wol in pear reklamebuorden oan ‘e toer komme te hingjen, mar sis no sels, dêr fleuret it allinne mar fan op. We steane wol op de wachtlist, want hoe grutter de krisis, hoe drokker at de mannen it hawwe. Mar dat is net slim, want dan kin ik alfêst rêstich it nije behang útsykje. Mines moat noch moaier wurde as dat yn ‘e Rede. 

Durks Akke

Bêste redaksje, wolle jim ûndersteande brief yn ‘e Kattebel sette? Mar myn namme mei der net ûnder, want ik wol ûnbekend bliuwe. Net ien hoecht te witten dat ik it bin. Mei freonlike groetnis, Durks Akke. 

INGEZONDEN (Buiten verantwoordelijkheid der redactie) 

Ik bin onanym en wy wenje earne yn Rie, ik en myn man. It liket wol as wurdt it steeds slimmer. Foarhinne gie it wol, teminsten, it foel my net sa op. Lit stean dat ik my der oan ergere. Mar de lêste tiid ha ik der aloan mear oerlêst fan. En gjinien dy der wat oan docht. Wêrom docht de gemeente hjir neat oan? Kin de gemeente dit probleem net wat sneller oanpakke? Goed besjoen is it eins de skuld fan de gemeente. Foar de safolste kear. Alle kearen leit it oan de gemeente. Gjin parkearplak? Kontener fol? Utsicht bedoarn? Stjonke de buorlju? Allegear de skuld fan de gemeente. Lêsten hinge ik de wask bûten, begûn it ynienen te reinen. Ek de skuld fan de gemeente. Alles is de skuld fan de gemeente. Altyd. Mar wêr ik my dus oan ergerje, dat binne al dy kleiende minsken hjir. It liket wol as is Rie in doarp fan klagers wurden. Ik stroffelje der oer en dêrom ha ik der in klacht oer yntsjinne. Dan leit der wer rommel op ‘e Swarte Reed, of der leit hûnestront by de haven, of der wurdt te hurd riden, of myn hûn kin net oer it feeroaster komme, of de skiep skite op it skelpepaad, of myn poes wurdt platriden as de trottoirs aanst fuort binne. Alle kearen is der wol ien dy ’t rint te mekkerjen. Kin de gemeente gjin roasters oan it begjin fan it doarp del lizze, sadat kleiers der net mear yn kinne? Of desnoads klapstekjes. Is ek goed. Durk tinkt der presys sa oer. Dat wy tochten, der moast mar in ynstjoerd stik yn ‘e krante. Dat sil se leare. Wy ynstjoerde-stikke-skriuwers witte hoe it heart. Wie it noch mar froeger, doe wie alles better. Doe hiene de minsken it net oan tiid om op rommel te letten of om der mei de hûn út, doe wie der gjin haven en skelpepaad en ek noch gjin trottoirs, dus misten wy se ek net. En skieppekeutels wiene handich om keatsen oan te merken op it keatslân. 

N.N.

AKKE HAT DER AL IN BLAU EACH FAN 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Ik en Durk binne optheden wakker oan it stinnen oer it doarpshûs. It wurdt fansels heech tiid dat der wat bart, dêr binne wy it beide wol oer iens. De boel is no oan it fertuteazjen. It is te lyts en de ynkomsten binne te leech. Mar moat de âlde Rede no ferboud wurde of moat der in nij doarpshûs komme? En wêr moat dat dan stean? Dat ik sei tsjin Durk, wy moatte mar in helberheidsstúdzje útfiere, ik en do. Foar de lokaasjekeuze, bedoel ik. Kinst subsydzje foar krije fan ‘e gemeente. Mar dat wie te folle frege fan Durk, murk ik wol. Ik krige allinne mar in glêzige blik werom. Aldergeloks hie Doarpsbelang ús al foar west, dat wy sieten foarige wike op ‘e ynformaasjejûn foaroan. No, Doarpsbelang hie de boel keurich op in rychje. Plan A is de Rede ferbouwe, Plan B is in nij doarpshûs achter op it keatslân en yn plan C komt it foar op it keatslân te stean. Fan alle plannen hiene se de plussen en de minnen opneamd. En as wy dan mar stimme woene op ien fan de trije. Mar by alle plannen wiene der safolle tûkelteammen dat it eins net kin. Sadwaande koe it publyk it der dan ek net oer iens wurde, wat sis ik, it gie op ’t lêst hurd tsjin hurd. Ik en Durk ek. Ik bin foar in nij doarpshûs en Durk wol de Rede ferboud ha. It duorre net lang of wy fleagen inoar yn it hier. Durk helle út en mepte my in blau each. En sa giet it yn mear Riester húshâldens bin ‘k bang. Yn pleats fan dat it doarpshûs ús byinoar bringt, driuwt it ús útinoar. Aanst binne der yn Rie trije partijen, de partij fan A, de partij fan B en de partij fan C. En gjinien hat de mearderheid. Ik ha dêrom in brief skreaun oan Hare Majesteit, at se my by Keninklik Beslút ek ta ynformateur beneame wol, sadat ik de koalysjebesprekkings liede kin. Earst hâld ik in snuffelrûntsje, dêr wol út komme sil dat der trije doarpshuzen komme moatte om elk syn sin te jaan. Ik stek dan ek yn op in formaasjeperioade fan fiif jier. Yntusken hat Omrop Fryslân al witte litten hjir wol in nije soapsearje fan meitsje te wollen, al sil dy dan wol jûns let útstjoerd wurde fanwegen alle geweld dat der yn foarkomt. 

Durks Akke

AKKE OPPEDYK 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Ik wie wol bliid doe ’t dy strjitmakkers einliks klear wiene. Alle kearen de Spartamet troch dy bulten sân skowe falt net ta, kin ‘k je sizze. En dy stowerij, ik hie it stof oeral. Al dy moannen gjin auto’s troch de buorren, dat wie ek wol even wennen. Durk mocht dat wol lije, hy hâldt wol fan rêst, dêrom hat er ek nea gjin wurk, mar dêr giet it no net om. It wie my bytiden suver te stil. Ik mei altyd graach sjen wa ’t der lâns komt. It is oars wol kreas wurden, fyn ik. No ’t wy oan sa ’n moaie strjitte wenje, sil de ûnreplik guod belesting wol omheech gean. Dan kin de gemeente de kosten der wer wat út helje. Mar wat is ’t in grutte flakte wurden, net? Ik ha nea witten dat it hjir sa rom wie. De KLM hat al ynformearre nei de landingsrjochten. Neffens my is it in komplot fan Doarpsbelang om Frank Rijnbeek te skewielen. Dan kin er ûnderweis even thús oanwippe foar in bakje kofje. Sommige buertbewenners binne bang dat it no yn ‘e buorren in stik gefaarliker is, mei hurdriders en sa. Ik ha begrepen dat se desnoads aksje ûndernimme wolle. En it binne net de earsten de bêsten dy dat roppe. As belangrykste bewenner fan de Haadstrjitte kin ik my fansels net ôfsidich hâlde. No mei ik de saken graach wittenskiplik oanpakke, dat ik sei tsjin Durk: wy moatte in test dwaan. In ferkears-feilichheids-test. Do rinst de buorren op en del en ik stap op ‘e Spartamet en jou fol gas. Dan sil ik besykje dy fan ‘e sokken te riden. Miskien kinst fan ien even in hûn liene, om mei te rinnen, dan sil ik sjen dat ik dy yn ien muoite troch ek platriid. Sa geseid, sa gedaan. Ik goaide it gas hielendal iepen en mikte op Durk mei de hûn. Al gau hie ik se yn ’t fisier. Ik skeat rjocht op harren ôf. Mar wat ik even net sjoen hie, dat wie dat der noch sa ’n stom pealtsje foar stie. Ik klapte dûbeld op it pealtsje. De hûn en Durk kamen mei de skrik frij. De útslach fan de test is dan ek dat it foar fuotgongers en húsdieren no in stik feiliger is, mar foar snelferkear, lykas mysels, dus net. 

Durks Akke.

AKKE EN DE POALEN 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Ik ha in nije manier ûntdutsen om ryk te wurden. Ik hoech der neat foar te dwaan en hoech de doar der net iens foar út. It sit sa. Ik wurd húsbaas. It idee is net orzjineel, dat jou ik grif ta. Ik ha sjoen hoe it hjir yn Rie om en ta giet. As der in hûs leech komt, en dat binne der nochal wat de lêste tiid, en der is sa gau even net ien te finen, dy ’t der wenje wol, dan kinne der wol in pear Poalen yn. Dit hat my op it idee brocht. Ik stel de toer beskikber foar de húsfesting fan Poalske tomateplukkers. Der steane wol trije ferdjippings leech. Alinne op ‘e boppeste ferdjipping wenje guon. Ik en Durk dus. De rest wurdt neat mei dien. Ja, it âlde oerwurk stiet der noch, mar dat kin ek wol yn ’t âld izer, want we hawwe al tiden in elektroanysk oerwurk. Ik ferwachtsje in protte fraach no ’t de Gemeente de Poalen yn Tsjummearum út de rekreaasjehúskes reagje wol. Yn dy húskes mei net permanint wenne wurde, allinne mar rekreatyf. Mei de toer is it krekt oarsomom. Dêr wurdt al jierren allinne mar permanint wenne. Troch my en Durk dus. En hjir is absolút gjin sprake fan rekreaasje. Sadra as Durk seit dat er mei my rekreearje wol, stjoer ik him ûnder de kâlde dûs. Dat ik ferwachtsje in grutte tarin. Dy trije ferdjippings krij ik maklik fol. As ik útgean fan ien Poal de kante meter, dan kin ‘k gau sa ’n tachtich ha. As der dan noch romte oer is, wol ik ek noch wol wat Hongaren en oare lju dy kanten út wei ha, want ik diskremear net, al tinkt Durk dêr oars oer, mar dy freget der sels om. De muorren binne hjir dik genôch, dus oerlêst ferwachtsje ik net. Wa it dochs weaget te klagen, beskuldigje ik fuortendaliks fan frjemdlingehaat. Gemeentlik sjoen bliuw ik binnen alle regels, dus jim ha gjin poat om op te stean. Ik rekkenje justjes minder hier as de Wenningstichting, dat ik tink dat de gewoane huzen meikoarten wer frijkomme. Dan kinne dêr wer moai húshâldings mei jonge bern yn. 

Durks Akke

AKKE EN DE FRIJWILLIGER 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan `e toer, ik en myn man Durk. 

Ik bin in nije bedrige diersoart op it spoar kommen. Hy stiet op de reade list. De frijwilliger. Is it de klimaatferoaring? Komt it fan de opwaarming fan de ierde? Ik wit it net. Iten is der oars genôch en natuerlike fijannen ha se net. Mar der binne der wol hieltyd minder fan. Yn de grutte stêd wiene se altyd al seldsum, mar no sjochst se op it plattelân ek al minder en minder, wylst se dêr altyd in soad foarkamen. De briedrisseltaten wurde der ek net better op, de measte pearkes bringe no noch mar twa jongen grut. En dy fleane ek noch alle kanten út, dus dêr hawwe we ek al neat oan. Wêr moat dat hinne mei it doarp as der al mar minder frijwilligers komme. Wa hellet straks noch it âld papier op? Wa helpt der noch op skoalle? Wa set it Leechje ûnder wetter as it begjint te friezen? Wa leit de perken foar it keatsen? Wa bringt it Kattebeltsje by de doarren lâns? Wa sit der aansens noch yn it bestjoer fan Doarpsbelang? Noch even en dan is Rie op sa`n manier gjin doarp mear. Dan is it neat mear as in tropke huzen oan de dyk tusken Frjentsjer en Berltsum, dy tafallich by inoar yn `e buert steane. De plaknammebuordsjes kinne dan wol fuorthelle. Of wy feroarje de R yn in W. Ferline tiid. Dan kin Comité Oud Ried wer in nij boek útbringe: Doe’t Rie der noch wie. Ik kom hjirop fanwegen de gong fan saken mei de Rede. Sûnder frijwilligers kin it doarpshûs net draaie, ek al stekt de gemeente der noch safolle jild yn. Dêrom sei ik tsjin Durk, wy moatte ús oanmelde. Wy moatte it goede foarbyld jaan, as doarpsminsken yn ieren en sinen. Meist sels betinke watst dwaan wolst, ast mar wat dochst. Frijwillich. Ik jou my op as skjinmakster. As der noch sanien as ik meidocht, dan is it wer krekt as yn de goeie âlde tiid mei Doaitske en Anne. Durk sil himsels opjaan foar it behear fan de drankfoarrie, omt er dêr romme erfaring mei hat. 

As jim no ek allegear meidogge, dan kin wy noch in soad wille meiinoar belibje. Oars is it libben ek sa saai. 

Durks Akke

AKKE EN DE POST 

Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgat fan ‘e toer, ik en myn man Durk. 

Lêsten woe ik in ansichtkaart op ‘e post dwaan. Ik kaam by de brievebus en de brievebus wie fuort. Dat wie raar. Oan de oare kant fan de dyk seach ik in oranje stipke. Ik dêr op ôf. Blykte dêr in nije bus delset te wêzen, yn miniformaat. Tsjongejonge, wat in skytbuske. Mei fiif brieven is sanien fol. De TNT nimt de krimp op it plattelân wol hiel letterlik. Foar Durk is de aardichheid der no ek ôf, want dizze knalt mei âldjier lang sa lekker net as de âlde grutte, seit er. De nije bus wurdt ek net iens mear normaal om fiif oere lege, mar tagelyk mei it besoargjen fan de post. En dat is tsjinwurdich alle kearen wer op in oare tiid. At de postboade al komt teminsten en net oan it staken is. It is de TNT blykber ek tefolle muoite om de Riesters hjiroer te ynformearen, ik wist teminsten fan neat. In lyts bryfke by de doarren lâns hie wol it minste west. Dat hie de Streekpost foar in skaplik bedrachje wol dwaan kinnen. Alhoewol, lit ek mar, want dêr hie fêst sokssawat yn stien as dat in ferbettering fan de tsjinstferliening is, foar ús eigen bestwil. Of dat wy der sels foar keazen ha om op in doarp te wenjen en dus net seure moatte. Nee, de tiden dat wy op de post oan koene, hawwe west. De âlderwetske postdo is sa stadichoan wer mear betrouber. Dat betocht ik allegearre wylst ik de kaart yn ‘e stampfolle bus besocht te proppen. Mar doe seach ik it gat yn ‘e merk. De TNT makket it de konkurrinsje sa ek wol hiel maklik. Ik bring de âlde tiden fan de postdo wer werom, mar dan yn in modern jaske: de post-ka. Ik rjochtsje myn eigen postbedriuw op. Ik bin de postkantoarhâlder, hjir yn de toer. Net Tryntsje Post lyk as froeger, mar Akke Post dus. Ik lit postsegels meitsje mei myn eigen kop der op yn stee fan Beatrix. En Durk wurdt de postboade. De post is razendsnel te plak, want Durk fljocht rjochtstreeks nei de ûntfanger. Hy hoecht earst net oer Swolle om in stimpel te heljen. Fan ‘e wike ha ik him alfêst in testflucht meitsje litten. Dat gie noch net hielendal flekkeleas, alle post waard besoarge yn ‘e kroech, mar dat binne oanloopprobleemkes. 

O ja, de klanten fan AkkePost hoege net bang te wêzen foar reorganisaasjes, want dat is mei ien man persoaniel op de leanlist wol wat lestich. 

Durks Akke